Typ osobowości twojego klienta: flegmatyk, choleryk, sangwinik i melancholik.

Osobowość to zespół względnie stałych cech charakteru, które wyróżniają daną osobę. Obejmuje zarówno predyspozycje, sposób reagowania, system potrzeb etc. Typy osobowości zostały opisane jeszcze w starożytności przez Hipokratesa, który zauważył, że można wyróżnić 4 rodzaje osobowości. Ten podział funkcjonuje w psychologii do dziś, lecz obecnie wiadomo również, że istnieją także osobowości mieszane, które łączą w sobie cechy co najmniej 2 różnych typów.

Zanim przejdziemy do podziału Hipokratesa, sprawdźmy czym charakteryzują się introwertycy i ekstrawertycy. Będzie to pomocne w dalszym zrozumieniu tematu.  

Kto to jest introwertyk?

Kim jest introwertyk? Według definicji introwertyk to ktoś, kto koncentruje się na własnych przeżyciach wewnętrznych, nie dając innym poznać po sobie, jak wiele emocji i myśli kotłuje się w jej wnętrzu. Bardzo przeżywa wydarzenia i sytuacje związane ze swoją osobą i otoczeniem, ale wygląda na osobę wycofaną i opanowaną z zastygłym wyrazem twarzy.

 „Intra vertere” oznacza zwracanie się do wewnątrz i tak, introwertycy skupiają się na swoim wnętrzu, na swoich własnych myślach i doznaniach. Można by więc tutaj pomyśleć, że introwertyk to człowiek cechujący się znacznym egocentryzmem – tak jednak zdecydowanie nie jest. Bardziej od rozrywek, zgiełku i codziennej bieganiny, interesują ich przeżycia wewnętrzne. 

Introwersja jest terminem wymienionym przez C.G. Junga w jego koncepcji typów psychologicznych, jako przeciwny biegun dla ekstrawersji. Czym różnią się te 2 typy osobowości?

Czym różni się introwertyk od ekstrawertyka?

O ile więc typowy ekstrawertyk będzie osobą energiczną, towarzyską i chętnie otwierającą się na relację z innymi ludźmi, o tyle introwertyk doceni możliwość spędzenia czasu w towarzystwie własnych myśli i przeżyć, z dala od nadmiaru zewnętrznych bodźców, których ekstrawertyk tak bardzo potrzebuje.

Wyobraźmy sobie dwie osoby – ekstrawertywną i introwertywną – w popularnej formie pracy np. burzy mózgów. Osoba ekstrawertywna będzie pobierała energię z płynących do niej bodźców – rozmów, głosów, śmiechów. W efekcie energii tej będzie miała więcej do wykorzystania i przekucia w pracę. W przypadku osoby introwertywnej sytuacja przedstawia się odwrotnie – będzie ona musiała wygospodarować z własnych zasobów energię potrzebą jej na przetworzenie napływających bodźców, przez co tej energii zostanie jej mniej. „Odcinanie się” może być mylnie interpretowane jako niechęć czy wyższościowość, jednak tak naprawdę stanowi dla introwertyka sposób na uchronienie własnej energii, aby mógł ją spożytkować na rzeczy, które są dla niego ważne: pracę, relacje, zainteresowania itp.

Introwertyk – cechy charakteru

  • Potrzebuje czasu, zanim nawiąże głębszą relację,
  • najlepiej czuje się w samotności,
  • efektywność jego pracy nie zależy od pochwał,
  • najlepiej pracuje, kiedy może “zamknąć się” na innych,
  • do skupienia potrzebuje ciszy,
  • preferuje ciekawe rozmowy, unika jałowych dyskusji,
  • jest dobrym i uważnym słuchaczem,
  • mówi powoli,
  • posiada ograniczone spektrum zainteresowań.

Czy introwertyk to osoba nieśmiała?

Badania wykazują, że ten typ osobowości stanowi od 30 do 50% naszej populacji. W ostatnim czasie jego głosem do świata stała się Susan Cain, która na kartach swojej książki „Quiet. The Power of Introverts in a World That Can’t Stop Talking” obala szereg krzywdzących mitów dotyczących introwersji.

Jednym z nich jest utożsamianie omawianego zjawiska z nieśmiałością. Nic bardziej mylnego. Nieśmiałość uwarunkowana jest bowiem poprzez lęk przed oceną społeczną, introwersja stanowi zaś ludzką reakcję na stymulację społeczną. Jedni potrzebują otrzymywać cały szereg bodźców, inni zaś preferują życie w miejscach spokojnych i wyciszonych. Tak jesteśmy skonstruowani i nie powinniśmy tego zmieniać.

Współczesne społeczeństwo przykleiło introwertykom łatkę mrukowatego odludka, który boi się wyjść do ludzi, co jest błędne i krzywdzące.

Introwersja tych osób często jest problemem dla innych ze względu na przestrzeń i ciszę, którą tworzą w kontakcie. Dla części osób cisza to niebezpieczna przestrzeń, która wypełnia się różnymi uczuciami, od których poprzez mur słów chcą się odgrodzić. Przedłużająca się cisza w kontakcie dla tych osób może wywoływać duże napięcie i lęk, przezywane jako poczucie zagrożenia.

Introwertyk, czyli samotnik.

Gdzie zaś podział się wzór kreatywnego geniusza, pisarza bądź naukowca, który oddaje się twórczej pracy w swojej samotni? Samotność nie jest zaprzeczeniem innowacji, a nawet bardzo często idzie z nią w parze. Sami introwertycy nie mają najmniejszego problemu ze swoją samotnością. Wprost przeciwnie – jest ona im niezbędna do naładowania wewnętrznych akumulatorów, które bardzo często wyczerpują się w typowych sytuacjach społecznych.

Introwertycy nie lubią dużych grup, głośnych miejsc i bezcelowych dyskusji. Są za to świetnymi słuchaczami, nawiązującymi głębokie, choć nieliczne, relacje. Powierzone zadania wolą wykonywać w pojedynkę, wykazując się przy tym niezwykłą kreatywnością, skupieniem oraz umiejętnością dokonania dogłębnej analizy.

Współczesny pęd i ciągłe dążenie do nowoczesności z pewnością nie ułatwiają życia introwertykom, stanowiącym tak liczną reprezentację naszego społeczeństwa. Dla niektórych samodzielność i pewna doza samotności to lepszy wybór niż krzykliwy dzień w świecie, który szturmuje ostatnie bastiony prywatności. Warto próbować zrozumieć te osobowości.

Kim jest ekstrawertyk?

Ekstrawertyk to ktoś, kto jest bardzo aktywny – zarówno w życiu osobistym, jak i w kontaktach zawodowych. Nie toleruje nudy, uwielbia, gdy koło niego wciąż coś się dzieje, lubi być w centrum uwagi, cechują go pewność siebie i zdecydowanie. Osoby ekstrawertyczne lubią dowodzić, często są przywódcami w grupie i szybko zyskują nowych znajomych.

Co cechuje ekstrawertyka?

Na osobowość każdego z nas składa się określony zespół cech. Cechy te z kolei determinują nasz zwyczajowy sposób reagowania na sytuacje, z którymi spotykamy się w życiu.

Nasze reakcje wynikają nie tylko z rzeczywistych bodźców, z którymi mamy styczność, ale także z naszych wewnętrznych predyspozycji. Jednym z takich wymiarów osobowości jest właśnie ekstrawersja.

Ekstrawertyk to przede wszystkim osoba towarzyska, aktywna, potrzebująca nowych bodźców i wyzwań, żywotna, dla której bycie wśród ludzi jest bardzo ważnym, a nawet najważniejszym obszarem. 

Czym różni się od introwertyka?

Introwersja plasuje się na drugim biegunie. Introwertyk w odróżnieniu od ekstrawertyka unika stymulacji. Taka sama ilość bodźców zewnętrznych, która jest potrzebna do optymalnego funkcjonowania ekstrawertykowi, u introwertyka będzie powodowała przeciążenie.

Ekstrawertyk odczuwa tzw. „głód stymulacji”. To powoduje, że ciągle szuka nowych wyzwań, ustanawia sobie cele, poszukuje towarzystwa. Introwertyk natomiast wybiera spokojniejsze sposoby spędzania czasu. Przejawia niższą aktywność. Jest bardziej skoncentrowany na świecie swoich wewnętrznych przeżyć i to właśnie dostarcza mu wystarczających bodźców.

Ekstrawertyk potrzebuje znacznie więcej stymulacji z zewnątrz.

Jakie są zalety i wady bycia ekstrawertykiem?

Ekstrawersja jak i introwersja, to dwa odmienne bieguny. Trudno mówić o ich zaletach i wadach. To są cechy składające się na osobowość każdego z nas. Gdybyśmy próbowali uznać któryś z tych składników za wadę, mogłoby to powodować chęć pozbycia się jej czy naprawienia, a to jest po prostu niemożliwe. Działalibyśmy wbrew naszej naturze. Można jedynie modyfikować sposoby reagowania, uczyć się, aby były np. bardziej akceptowalne społecznie.

Warto się zastanowić, w jaki sposób cechy takie jak aktywność, towarzyskość, asertywność, otwartość na nowe doświadczenia, ekstrawertyk może wykorzystać, dostosowując swój rodzaj pracy, sposób funkcjonowania tak, aby był najbardziej dla niego optymalny.

 

Źródło: https://zygmuntmakolumne.files.wordpress.com/2015/07/typy-osobowoc59bci-grafika-1024x455.png

Typy osobowości: sangwinik

Sangwinik to osoba towarzyska, otwarta, ekstrawertyk, który lubi dzielić się swoimi przemyśleniami i przeżyciami z otoczeniem. Jest optymistyczny, ciekawy świata i twórczy.

Najważniejsze cechy sangwinika to:

  • komunikatywność,
  • otwartość,
  • spontaniczność,
  • postawa proaktywna,
  • zamiłowanie do nowości i zmian,
  • niechęć do monotonii i nudy,
  • cechy przywódcze,
  • odporność na porażki,
  • elastyczność,
  • determinacja w dążeniu do celu.

Sangwinik to osoba, która dobrze sprawdzi się w zawodach kreatywnych, a także wymagających ekspozycji społecznej np. dziennikarz, polityk. Ze względu na silne cechy przywódcze sprawiają, że będzie dobrym liderem lub kierownikiem.

Typy osobowości: choleryk

Choleryk to osoba osoba energiczna, dynamiczna i porywcza. To ekstrawertyk, który często ulega emocjom. Jest silny, konsekwentny i zdecydowany.

Najważniejsze cechy choleryka to:

  • silna osobowość,
  • determinacja w dążeniu do celu,
  • wybuchowość,
  • impulsywność,
  • drażliwość,
  • silne cechy przywódcze,
  • skłonność do dominacji,
  • dynamika w działaniu,
  • proaktywność.

Choleryk to urodzony lider, który dobrze sprawdzi się na stanowiskach kierowniczych. Może mieć skłonność do pracoholizmu.

Typy osobowości: flegmatyk

Flegmatyk to osoba spokojna, opanowana i skryta. To typowy introwertyk, który rzadko dzieli się swoimi przemyśleniami i przeżyciami z otoczeniem.

Najważniejsze cechy choleryka to:

  • opanowanie,
  • spókój,
  • analityczny umysł,
  • uporządkowanie,
  • odporność psychiczna,
  • bezkonfliktowość,
  • indywidualizm,
  • empatia.

Flegmatyk w pracy jest perfekcjonistą, który skupia się na powierzonych mu zadaniach. Lubi uporządkowaną pracę, która wymaga precyzji i analiz. Woli pracować na stanowisku indywidualnym. Dobrze sprawdzi się jako inżynier, naukowiec lub programista.

Typy osobowości: melancholik

Melancholik to osoba spokojna, refleksyjna i powściągliwa. Cechuje ją wrodzona wrażliwość, a także niestabilność emocjonalna.

Najważniejsze cechy melancholika:

  • łagodne usposobienie,
  • perfekcjonizm,
  • umiłowanie samotności,
  • introwertyzm,
  • inteligencja emocjonalna,
  • wrażliwość na piękno,
  • pesymizm,
  • mała odporność psychiczna.

Melancholik w pracy sprawdzi się na stanowiskach indywidualnych, które wymagają skupienia na wykonywanych zadaniach. Ma zdolności artystyczne, więc może pracować jako wolny strzelec. Sprawdzi się również w takich zawodach jak lekarz, księgowy czy bibliotekarz.